Çocuklarım var.

Ben bir babayım.

Kızlarım,oğullarım var.

Rabbimin birer emaneti.

Büyüdüklerini görmek istiyorum her birinin.

Okuduklarını,evlendiklerini,hayırlı birer vatan evladı olduklarını, mürüvvetlerini görmek istiyorum. Oğullarımın ve kızlarımın ahlaklı, merhametli duygulu, ince fikirli, ilim irfan sahibi, kız gibi kızlar, erkek gibi erkekler olmalarını istiyorum.Bunun için bütün çabalarım. Onları ben kimseye kurban olsunlar diye büyütmüyorum. Birilerinin adi çıkarları için ölsünler yada öldürsünler diye de büyütmüyorum.

Elleri silah değil kalem tutsun istiyorum. Gözlerinde nefreti görmek istemiyorum. Nasıl küçücükken kara gözlü kuzular gibi masumduysalar,öylece masum ve temiz kalsınlar istiyorum.

Ölmekten korktuklarından daha çok öldürmekten korksunlar, ölmekle öldürmekten başka seçenekleri olsun istiyorum. Kan ve göz yaşı istemiyorum dünyanın hiç bir yerinde.

Zulüm olmasın, analar ve babalar ağlamasın istiyorum. Akıllı,  şuurlu merhamet ve sevgi dolu bir huzur iklimi kalsın onlara istiyorum. Bunun için öldürmektense ölmeyi, mazlumluğu, zalimliğe tercih etmeyi öğretiyorum onlara…İlahi adaletin varlığını anlatmaya çalışıyorum. Şiddetin ne kötü bir şey olduğunu,hiç kimsenin şiddete başvurma hakkının olmadığını daha küçük yaştan anlamaları için çabalıyorum. Oyuncaklarını silahlardan seçmiyorum.Oyunlarında dahi şiddetle tanışmalarını istemiyorum.

Bütün bunları niye mi yapıyorum? Ben şehit babalarını ve analarını görüyorum her gün.Onların acılarına şahit oluyorum.Yüreğim yanıyor.Görmediğim,bilmediğim eşkiyanın ana babaları da geliyor aklıma .. Eminim onlarda yanıyor evlat acısıyla.Bu yangını söndürmek ana babaların elinde… Bu yangını biz söndüreceğiz.Ellerimizle biz söndüreceğiz.Evlatlarımızı kurtaracağız.Küçücükken kurtaracağız onları.Daha bebekken kurtaracağız yanmaktan. Çok basit. Çok kolay. Gerçekten. Şiddeti önce kendi beynimizden sileceğiz ve onlara bunu öğretmeyeceğiz.Güç gösterisi yapmayacak,güçlüleri ilah ilan etmeyeceğiz.Güçlüler değil haklılar kahraman olacak zihinlerinde.Çok basit.Çok basit.İnanın bu kadar basit.Onları eğitmek için ne lazımsa onu yapacağız.Konuşarak dinleyerek konuşmayı ve dinlemeyi öğreteceğiz onlara.Sabrederek sabretmeyi,gülerek gülmeyi…sevmeyi severek öğreteceğiz onlara.Her şeyi sadece yaparak öğretebiliriz çünkü.Çünkü insanlığın en büyük öğretmeni de öyle öğretmişti…

Gül yüzlü çocuklarımıza güler yüzle muamele edelim.Gülümsemeyi öğrenip onlara da öğretelim.Bu dünya böyle kalmaz.Sorun diye kafamızda büyüttüğümüz saçma sapan şeyler yerine asıl sorunumuzun farkına varalım ve çocuklarımıza sahip çıkalım.Onlar bizim geriye bırakacağımız hayır çeşmelerimiz olacaklar.Şehit babalarının babalar gününü kutlamak istedim ve onlara evlatlarının evlatlarımız olduğunu,ölmediklerini kendileri için cennet kapısında birer bahadır olarak ana babalarına şefaat için beklediklerini hatırlatayım istedim…

“Allah yolunda öldürülenleri ölüler sanmayın. Aksine onlar diri olup Rableri katında rızıklandırılmaktadırlar.” (Ali İmran, 3/169)

Mustafa EKEN

19 Haziran 2010

İstanbul

1 views

Her akıl vicdan sahibi, ülkesinin dilinin dünya dili olmasından gurur duyar,hoşlanır,mutlu olur.Bir ülkenin vatandaşı olmak,diliyle kültürüyle gelenek ve görenekleriyle  yoğrularak büyümek insanda doğal olarak bir aidiyet duygusu meydana getirir ki, buda son derece tabiidir.Milli takımınızın başarıları sizi sevindirir.Başka bir ülkede bir vatandaşınızla karşılaşmak sizin içinizi ısıtır,gözlerinizde bir ışık belirir,heyecanla yaklaşıverirsiniz gayri ihtiyari memleketlinize.Ve yine ortak lisanınızı konuşmak için can atarsınız. “nerelisin hemşerim?”  deyiverir önce davranan ötekine…Enteresan olan muhatabınızın adından önce memleketini,yani ait olduğu şehri köyü kasabayı öğrenmek isteyişinizdir.O an “Kazablanka‘da Türk bulmuşum daha ne isterim ?, memleketinden bana ne” demez ve daha daha yakınlaşabilme umuduyla bunu yaparsınız.Sizin oralardan olma ihtimalini zorlarsınız…Hele bir de hemşehriniz çıkmayagörsün…Muhabbet daha daha sıcaklaşır,bu kez köyünü kasabasını ıcığını cıcığını sorar, sorar, akraba çıkana kadar ya da ortak tanıdık bulana kadar ısrarla sürdürürsünüz çabanızı.Bu süreç o kadar doğal gelişir,diyalog o kadar akıcı sürer ki epeyce konuştuktan sonra adınız neydi? derken biraz muzip biraz mahcup ifadeler dolaşır yüzlerde…Bunun gibi bir Mozambik‘linin yarım yamalak merhaba dediğini duysanız yüzünüzde bir gülümsemenin belirmesine engel olamazsınız.Velev ki bildiği tek kelime olsun bu onun.Bütün bu insani duygular zihninde engel olmayan her dünyalı için aynıdır diyebiliriz rahatlıkla.

Bir Birezilya‘lı içinde,bir Afrikalı içinde,kendi dilinde selamlanmak hoştur.Şimdi dönelim Türkçe’ye ve Türkçe Olimpiyatlarına.Bu son derece büyük ve kapsamlı organizasyonun mimarlarının,mühendis ve ustalarının,işçilerinin hizmetkarlarının artık nasıl derseniz deyin adına;Türkiye’den ve Türkçe’den başka bir millete ve dile hizmet ettiğini söyleye bilir misiniz?Ya da başka boyutuyla soralım, bu organizasyonun amaçları içinde Dünya barışı,kardeşlik,insani değerlerin yüceltilmesi,paylaşımın,adaletin sevgi ve merhametin ötesinde hamasi bir iz arayabilir misiniz?Bizlere ve 120 dünya ülkesine bu güzelliği yaşatanlara teşekkür etmek ellerinden öpmek boynumuzda bir borçtur.Keşke her ülkede böyle olimpiyatlar olsa.Keşke bütün dünya milletleri bu tip etkinlilerle kucaklaşsa ve kardeş olsa…O zaman bu dünyanın yaşamaya değer bir yer olduğunu göreceğiz.O zaman nefretin,acının,açlık ve sefaletin son bulduğunu,huzur ikliminin dünyayı kuşattığını göreceğiz.

Bolluğun,bereketin,adaletin ancak sevgi ortamında kazanılacak değerler olduğunu göreceğiz.Her türlü zorluğun aşılması samimiyetle olur,ihlas ve inançla olur.Bundan yirmi yıl önce bu olanlar hayal dahi edilemezken bu gün gerçek oldu.Fedakarlıkla,gayretle,ihlasla inançla…Mevlana çağıran dilimiz oldu,hizmet ehli eğitim öncüsü Türk okullarının mimarı “önden giden atlılar” koşan ayaklarımız oldu,Yunus, gönlümüz oldu, dünyada barış ve kardeşlik amacımız oldu ,din dil,ırk ayırdetmeden bütün insanları Yaradan‘dan ötürü sevdik…daha güzel bir dünya,”yeni bir dünya” kurmamız işten değil.

Yeter ki isteyelim…

Mustafa Eken

haber2b

14 haziran 2010 İstanbul

0 views

Mevlana ve bir öğrencisi, dostluğun ve arkadaşlığın konu edildiği bir söyleşiden çıkmışlar, yolda birlikte yürüyorlardı. Biraz ileride yolun kenarında, iki köpeğin koyun koyuna sokulmuşlar, birlikte uyumakta olduklarını gördüler. Öğrencisi, biraz önceki söyleşinin de etkisi altında
kalarak, bu görüntü karşısında çok duygulandı ve bu duygusunu Mevlana ile paylaşmak istedi:
“Efendim şu manzaraya bakın” dedi. “Ne denli yüce bir ders alınacak dostluk örneği, değil mi?”
Mevlana, öğrencisinin bu heyecanı karşısında hafifçe gülümsedi ve kişisel çıkarların nice dostlukları yakıp kül ettiğini anımsattıktan sonra ona, unutamayacağı bir ders verdi:

“Evlat, sen onların arasına bir kemik atıver de, bak o zaman gör dostluklarını” dedi.

“Bir dostluk, kişisel çıkar karşısında unutulmayacak denli sağlamsa, ancak o durumda bir değer ifade eder ve ancak o zaman onun adına gerçek dostluk denilir.”

136 views