Ramazan dolayısıyla harama kapalıydı gözlerimiz, kapılarımızı açardık ramazana hem de sonuna kadar. Çalınmayan kapıları çalar, kapı arkalarında bekleyenleri gözetir, kapılarda kimseyi bırakmazdık. Ramazana açılan kapılardan dolu dolu bereket girerdi evlerimize. Evlerimizin baş köşelerine kurulur bize gani gönüllü olmayı öğretirdi. Uzanan hiçbir eli geri çevirmezdik. Ve uzattığımız ellerin geri çevrilmeyeceğine olan inancımız artardı.

Ramazan dolayısıyla dillerimiz gıybete kapalıyken, gönüllerimiz rahmete açılırdı. Hatıramızın bir yerinde hatırlanmayı bekleyen bir dostu hatırlar ve onunla rahmanın rahmetiyle çoğalırdık. Birlikte açardık ellerimizi dualarımız birliğimizin bahanesi olurdu. Kardeş derdik sıcacık ve acılarımıza da kardeş oluverirdik. Gıybete kapalı bir dudaktan açık bir sevgi nasıl söylenirse öyle söylerdik “kardeş”i.Ramazan dolayısıyla kapalıyız yazardık camlara, ama raflardaki kitapları açardık. Elif, mim okurduk. Rahmana açardık gayriye kapattığımız yüreklerimizi, duaya açtığımız gibi ellerimizi. Nazar edeceğini bilerek yüreklerimize, cevap vereceğini bilerek dualarımıza.

Ramazan dolayısıyla kapalıydık ama kapanmazdık evlerimize, teravihlerimizde çoluk çocuk, namazlarda cümbür cemaat, gündüzlerinde tefekkür halinde, gecelerinde coşkuyla sokaklaraçıkardık. Eziyete sabreder, güzelliğe şükrederdik.

Ramazan dolayısıyla kapalıydık, mağfiretiyle tecelli edeceği ve güllerimizin açacağı günleri özleyerek ve bekleyerek. Yarınlarımızın ilk onda rahmete, ikinci onda mağfirete,üçüncü onda cehennemden kurtuluşa açılacağımızı bilerek.

Ramazan dolayısıyla ıssız denizlere kapalıydık, ufuklarında sevdamızın yazılı olduğu okyanuslara açılacağımızın bilincindeydik. Ve hiçbir rüzgar kapatmazdı ufkumuzu, hiçbir fırtına çıkmazdı yolumuza.

Ramazan dolayısıyla kapalıydık ve açıyorduk ellerimizi, “ya rab, bize mağfiret eyle, bizi affet , bir dahaki ramazanaeriştir kardeşçe…”

dualarımızla açılan yollardan bayrama yürüyorduk, kaygı duymadan…

Bilal TIRNAKÇI

Dil ve edebiyat derneği

Sivas şube başkanı

12 views

O zamanlarda adliyenin arkasında küçük bir dükkanda ahşap bir kutuya geçirilmiş ve arkasında siyah bir torbanın sallandığı şipşakçı amca vardı. Yaşı otuzun üzerindekiler bilirler, yirmi otuz arası hatırlamayabilir. Çünkü posta hanenin arkasındaki yoldan her geçişimde orada öylece dimdik ahşap ayakları üzerinde duran fotoğraf makinesi gelip geçenlere davetkar bakışlar gönderirdi.

Fotoğraf ihtiyacı olanlar bu makinenin karşısında bir sandalyeye otururlar öyle uzun boylu törenlere gerek duymadan fotoğrafçı  “haydi çekiyorum, çektim” der elindeki küçük kapağı camgözün önüne kapatır ve karşıdaki sandalyede oturan şahsın donuk silueti makinenin beşer hafızasına nakşolurdu. Gün gelir hayali cihan değer diyerek merakla alınan bu küçük ve silik suret özenle saklanır ve resmi evraklara iliştirilirdi.

Henüz dijital fotoğraf makinesi denen oyuncaklar icat edilmemişti. Fotoğrafı çektirmeniz ile görmeniz arasında birkaç gün geçer, fotoğrafçı lütfederse birde “arabınızı” verirdi size. Siyahla beyazın yer değiştirdiği naylon bir dikdörtgen üzerinde zar zor tanınan suretinizin o dönemdeki adı idi “arap” . İlerleyen yıllarda bu adın bir ırka ait olduğun öğrendiğimde bu iki isim arasındaki ortak noktanın siyah renk olduğunu çözmem zaman almıştı.

Yine o dönemlerde öğrendiğim “arabın aceme üstünlüğü yoktur, üstünlük takvadadır” hadis-i şerifini öğrendiğimde ise taşlar yerine oturdu ve burada sözü edilen arap kelimesinin o dönemin fotoğraf terminolojisine ait bir kelime olduğunu daha net anlamış oldum. Ama daha ileri yaşlarda ise zenci ile arabı karıştırdığımızı fark ettim. Ve zaman en iyi ilaçtır diyen babamı yine aynı zaman bir kez daha haklı çıkardı.

Şimdiki çocukların fotoğraflarını dijital makinelerle çektikten sonra meraklı gözlerle ekrana yaklaşıp,

-bakıyım, bakıyım deyişleri geliyor gözümün önüne.

Kafalarını uzatıp az önceki hallerini hemen gördüklerini düşünürseniz teknolojinin geldiği noktayı daha net anlamış olursunuz. Ama bunun karşılığında hayatımızın dışına ittiği o güzelim fotoğraf çektirme törenlerini feda ettiğimizi düşünürseniz işte o zaman kaybımızın da farkına varmış oluruz sanıyorum.  İkinci el bile olsa bir siyah önlüğün çözmeyeceği kostüm sorununun olmadığı, her şeyin siyah beyaz olduğu o dönemlerden işte elimde bu yakalıklı fotoğraf kaldı. O fotoğraf elimden tuttu ve beni bir zamanların taş sokaklarına, dizimin yaralarının eksilmediği ve okullu olmamak için direndiğim çocukluk zamanlarıma götürdü. O küçük dükkanın duvarlarında sararmış çerçeveler içerisinde sıraya girmiş. Güzel elbiseler giyinip kaküllerinin ucunu aşağı sarkıtan kadınların en temiz (ama yeni olmayabilir) elbiselerini giyinip fotoğrafçıya gelmiş çocukların ve baba baba en arka sırada oturan babaların oluşturduğu fotoğrafların süslediği dükkana götürdü.

Biraz hüzün biraz nostalji işte “bizim yaşadığımızda hayattır kardeşim” dedirten türden bir iç çekiş bıraktı ardında…26/05/2010

120 views

Şerife’nin Gözyaşları

Uçağımız beyazlar ülkesinin saçaklarından pamuklar sarkan gökyüzünde süzülürken, aralara serpiştirilmiş bulutlar iki çift gözü resmediyordu. Ölmek üzere olan bir hastanın son isteği gibi, vatanından bir avuç toprak  isteyen ve bu isteğini gözyaşlarıyla süsleyen iki çift göz. Almanya’nın Hagen bölgesinde iki gün kaldığımız otelden ayrılırken veda edeceğimiz sabah, resepsiyonda bizi tanıdık bir ses karşılıyordu.

-          Ayrılıyor musunuz ? önce şaşırıyoruz sonra bizi sabah sabah mahmurluğumuzdan alan bu sesin esmer bir Anadolu kadınına ait olduğunu görünce seviniyoruz.

-          Türk müsünüz ?

-          Evet

-          Nereden?

-          Aslen Çorum’luyum, eşim Sakarya’lı, ancak on dört yıl oldu vatanımı görmeyeli, titrek cümleler arasına birde rica sıkıştırıyor,

-          Sizden bir ricam olacak,

-          Tabi buyurun

Bir daha buralara gelirseniz bana bir avuç toprak getirirmisiniz… Bu cümlenin  noktasından sonra hüzün rüzgarı donatıyor etrafı ve isminin Şerife olduğunu öğrendiğimiz bu gurbetçimizin gözyaşları derin efkar rengine boyanmış manzarayı tamamlıyor. Uzun uzun ve derin derin susuyoruz, bir yumruk geliyor ve boğazımıza düğümleniyor. Kimsede söyleyecek söz, konuşacak mecal kalmıyor. Bir yandan gözyaşlarını silerken,

-          Hayırlı yolculuklar… diye ekliyor hüznün en acıtan sesiyle.

Gökleri sürekli ağlamaklı olan bu şehirde bizim gibi ağlayan birilerini görmek bir yandan sevinç, bir yandan hüzün  demekti. Yıllar önce ekmek kapısı diye çantalarını kapıp oraya koşan milyonlarca insanın ardında çokça gözyaşı ve birazda umut kalmış. Şimdilerde yeni nesil, Türkçeyi ve Türkiye’yi unutmuş durumda. Ancak halen Türkiye deyince ağzından bal ve hasret damlarcasına bir Türkiye daha çıkan bir nesil var ki işte o nesil artık son nesil. Onlar ekmek parası kazanıp geri dönmek üzere giden ilk neslin çocukları. Babaları belki bir zamanlar iyi de kazandılar, hatta bir kısmı dönmeyi de başardı. Sonra şartlar değişti, rüzgar tersten esti, bir çoğunu sağa sola savurdu. Geriye kalanlar ya tutunmaya yada unutmaya çalışarak yaşamlarını sürdürüyorlar. Şerife umudunu kaybetmeyenlerden, kalbi vatan diye atanlardan. Onu vatana bağlayan tek şey sızlayan kalbi ve onunda tek işareti gözyaşları. Peki elden ne gelir,  kocaman bir “hiç”. Onların bu haline oralı bile olmayanlara inat, onlar artık oralı oldular.  Gözyaşlarını  ekmeklerine katık ettiler ve memleketten gelecek bir avuç toprağı aşkla bekliyorlar.  Üçüncü nesle rastlamak mümkün değil, rastlasanız da çok tanıdık gelmiyorlar. İşte onların bir çoğu vatanlarını unuttular ve vatanlarını unutanlar yeni bir vatanında sahibi olamadılar…

Birinci nesil ekmek diye gitti, ikinci nesil gözyaşlarıyla özlüyor vatanı, üçüncü nesil ?

96 views